Juli 2016 (Bron: http://www.ziezozon.com)

Van hondenleven naar 'gouden mandje:' fotografe Els helpt verwaarloosde Spaanse honden

Redactie
Van hondenleven naar 'gouden mandje:' fotografe Els helpt verwaarloosde Spaanse honden

In juni trok de Belgische fotografe Els Van Bosbeke naar Spanje om er vrijwilligerswerk te gaan doen bij een opvangcentrum voor verwaarloosde en mishandelde honden. In La Cala de Mijas zag zij hoe mensen zich elke dag inzetten voor de honden. “Dat heeft mij blij gemaakt,” zegt Els. Een verslag in woord en beeld.  

 

Ace/Shin, kort voor Animal Care España/Spaanse Honden In Nood, beschikt over twee opvangcentra waar in totaal zo’n 650 honden worden opgevangen. In een van de refugios in het Zuid-Spaanse La Cala de Mijas, waar 300 honden worden opgevangen, verbleef en werkte fotografe Els Van Bosbeke in juni 5 dagen als vrijwilliger. “Het is ongelofelijk om te zien hoe mishandelde en achtergelaten honden, die vaak de dood in de ogen hebben gezien, hun vertrouwen in de mens niet zijn verloren. Beetje bij beetje zie je ze weer sterker worden, dankzij de liefde en toewijding van de Ace-medewerkers.”  

 

Van dodingstation naar reddingstation
De refugio wordt gerund door Ace-oprichtster Fabienne Paques en haar man Dirk. Verder draait het centrum op de inzet van acht vaste medewerkers, vrijwilligers en de donaties van mensen en sponsors met een hart voor dieren. 
In het reddingstation verblijven momenteel meer dan 300 honden. De dieren krijgen medische verzorging en vooral veel aandacht en liefde. De hokken worden tweemaal per dag schoongemaakt met water en bleekwater. Verder worden de honden goed gevoed en uitgelaten op de speelweide en er wordt met hen gewandeld.

 

Els: “Het opvangcentrum was vroeger een dodingstation waar honden juist werden gedood. Fabienne heeft het kunnen overnemen om het om te bouwen tot een reddingstation. Nu hebben de honden het er goed. Het is hartverwarmend om te zien hoe ze aandacht komen vragen: voor een knuffeltje of om hun balletje weg te gooien. Dat ze na alle beproevingen hun vertrouwen in mensen niet zijn verloren, vind ik ongelofelijk.”

 

Elke hond wordt na aankomst geobserveerd, zodat er een profiel kan worden opgemaakt, waarin de houding en karaktereigenschappen worden omschreven. Zodra alle gegevens bekend zijn, wordt bekeken of de hond geschikt is voor adoptie. Als een hond uiteindelijk wordt geadopteerd, verlaat hij de opvang met een paspoort, chip, inentingen en is hij getest op ziektes. Verder is hij of zij gecastreerd of gesteriliseerd.

 

Frustraties
Om zoveel mogelijk honden te redden, trekt Fabienne Paques een keer per maand naar een van de vele dodingstations, de zogenaamde perrera´s, in de regio van Zuid-Spanje om er gevangen en gevonden honden vrij te kopen. Daar zitten honderden honden opgesloten die onherroepelijk worden gedood als ze na 10 dagen niet zijn opgehaald. Deze dodingstations zijn door de Spaanse overheid aangesteld om de ‘overlast’ van honden aan te pakken. Honden worden willekeurig op straat gevangen en naar een perrera gebracht. “Het is heel frustrerend dat je ze niet allemaal kunt redden. Veel van die honden gaan een pijnlijke dood tegemoet, want het doden gebeurt zonder enige vorm van verdoving,” weet Els. “Maar wat nog het meeste frustreert, is dat deze dodingstations subsidies krijgen van de Spaanse overheid en dat de refugios, zoals die van Fabienne, op alle fronten worden tegengewerkt.” Toch haalt Fabienne soms ook haar slag thuis, want bij een van de vele perrera’s in de omgeving worden de honden niet langer ‘verkocht’ voor 35 tot 75 euro, maar gratis aan Fabienne meegegeven. Toch is er volgens Els nog een hele lange weg te gaan.

Bezoek aan de hel
“Na enkele verhalen te hebben gehoord, besloot ik om zelf een dodingstation te bezoeken in de buurt van La Cala de Mijas. Aan de buitenkant ziet zo’n station er uit als een 

‘gewoon’ dierenhospitaal. Eerst kom je in een nette inkomhal en receptie. Vervolgens kom je bij de kooien met de honden die je kunt adopteren. Wat er uiteindelijk allemaal gebeurt achter de volgende deur, blijft goed verborgen. Daar wordt niemand toegelaten, laat staan dat er foto’s mogen worden gemaakt. Maar van Fabienne en de medewerkers weet ik helaas welke onmenselijke praktijken daar gebeuren. Voor de honden is het de hel, met de dood als eindstation.”

 

Maar het zijn volgens Els niet alleen de dodingstations die in fout gaan, ook jagers én mensen die in een impulsieve bui een hond in huis nemen gaan niet vrijuit. “Zodra ze de hond beu zijn, zetten ze hem op straat of maken hem eigenhandig af. Ook de kwekers die maar door blijven fokken en de zwakkere hondjes dumpen, veroorzaken veel dierenleed.   Bij het opvangcentrum worden pups vaak gewoon over de muur gegooid of ze worden achtergelaten in een kartonnen doos aan de voordeur. En dat soms bij temperaturen die kunnen oplopen tot 40 graden.”

Gered
De honden die gered kunnen worden, gaan eerst een maand in quarantaine waar zij de nodige vaccinaties krijgen. Ook worden ze geobserveerd om te zien of ze gezond zijn.  


Voor de zieke honden beschikt ACE over een eigen dierenziekenhuis, waar een vrijwillige dierenarts kan opereren en zieke dieren  worden verzorgd. Els: “Als de gezonde honden in de roedel bij de andere honden kunnen worden gezet, wordt er alles aan gedaan om hun vertrouwen in de mens te herstellen. De bangeriken worden met rust en kalmte benaderd, met anderen wordt geknuffeld en gespeeld. Na alle zware beproevingen die de honden hebben doorstaan, worden ze zo stilaan voorbereid op een nieuw leven.”

 

Gouden mandje
Het uiteindelijke doel is namelijk om de honden een zogenaamd gouden mandje te bezorgen: een mooie toekomst in een liefdevol thuis. Dit kan via adoptie in zowel België als Nederland. Els: “ACE regelt de volledige adoptie. Fabienne brengt de hondjes in Spanje 

zelf naar de luchthaven voor de check-in en in Amsterdam of Brussel staan ACE-vrijwilligers klaar om de honden op te vangen en aan de nieuwe eigenaar mee te geven. Voor een adoptie betaal je in totaal 300 euro. Voor die prijs krijg je een hond die alle vaccinaties heeft gehad, is gecastreerd of gesteriliseerd, werd gechipt en in het bezit is van een paspoort. Hij of zij wordt pas daarna naar een nieuw baasje gevlogen.” 

 

Omdat ACE overleeft dankzij donaties, sponsoring en vrijwilligers wilt Els een warme oproep doen. “Indien je je geroepen voelt om iets te doen voor deze dieren, kijk dan op de website van Ace-Charity hoe je geld kunt doneren of een hond kunt adopteren. Je vindt er ook alle informatie over de werking en de geschiedenis van de organisatie.

 

Maar mensen kunnen zich natuurlijk ook inzetten als vrijwilliger, zoals ik heb gedaan. Het was een prachtige ervaring die ik niet had willen missen. Je krijgt er zoveel voor terug. Je beslist zelf of je helpt bij het schoonmaken van de hokken, of dat je alleen met de honden gaat wandelen, eten of speelgoed rondbrengt of een plaatsje op een vlucht boekt voor geadopteerde hondjes. Je kunt na je verblijf ook een hondje adopteren, zoals ik heb gedaan. Deze dieren kunnen onze steun hard gebruiken, op welke manier dan ook. En mijn ACE-hondje…? Die ligt hier heel gelukkig te zijn in de zetel.”

 

Meer informatie
Meer informatie vind je via de website van Ace Charity. Hier kun je ook een documentaire over de organisatie bekijken die in 2010 is gemaakt. 

Over Els van Bosbeke
Els van Bosbeke is een Belgische fotografe met een groot hart voor dieren én mensen. Eerder zette zij zich onder meer in voor het geld inzamelen van ALS-patiënten en maakte ze een fotoreeks van kinderen en tieners met autisme. Els is ook een groot dierenliefhebber. Zij leeft en werkt vanuit haar gevoel en dat vind je terug in de foto’s van de fotografe uit Lokeren. Meer foto’s van Els van Bosbeke vind je op haar website Els VB Photography.